Ik geloof in de Heilige Geest
Een gedicht van Gabriël Smit, voor bij Pinksteren,
en de daarop volgende 'Zondag van de Drieëenheid'.
Geen gemakkelijk gedicht, van een mijns inziens
ten onrechte wat vergeten dichter, met veel verwijzingen
naar bijbelse motieven, met name uit Genesis.
Om lanzaam te lezen, en nog eens te lezen, en dan
misschien geraakt te worden door deze of gene zin.
Ik geloof in de Heilige Geest. Ik sluit
mijn gezicht, want dit mag ik niet willen
zien: de omhelzing waarin uw Vader en Gij
elkaar kent en zijt, de eigen geboorte der liefde.
En aan deze, de andere kant zie ik tijdloos,
ontzaglijk een broedende vogel wiegende op
de wateren van den beginne, oneindig geduld,
bevruchting van wonderbaar zwijgen tot
mijn eigen verraad hem verjaagt en hij
opwiekt, verschrikt, over andere wateren,
en eindelijk met een olijftak keert
hoog voor een regenboog van geluk.
En samen komt Gij bij Abraham,
uw volk wordt geboren, staat op
en valt, en Gij keert als een sneeuwwitte duif
op het hoofd van een jonge man.
Wij herkenden Hem niet, die uit Nazareth kwam,
maar vuur werd Gij, neerslag van trillende
tongen, verslindend licht dat ons uitvrat,
de tijd in ons hart wegbrandde, schroeide
de zweren van onze onmogelijkheid, de bange
afweer van onze huizen. Eenvoud
hebt Gij geschapen: geloof. Aandachtig
kijken naar wat eens was, nu anders is,
maar is: een hand, een oogwenk, een ding,
waarin Gij de uitkijk snijdt op uw liefde
en zin ontsteekt aan de samenhang
van wat Gij bezielt en schept: genade
samen met God op de wereld te zijn,
de Eerstgeborene, mijn oudste broer.
uit: 'Ik geloof', van Gabriël Smit (1910 - 1981)
Ds W. H. Brouwer